Witamy na stronie PSSE Kraków

Wąglik w Bułgarii

W związku z doniesieniami medialnymi dotyczącymi pojawienia się w Bułgarii w sprzedaży mięsa skażonego Główny Inspektor Sanitarny wydał komunikat nt. wąglika w Bułgarii (24 lipca 2015 r.), w którym stwierdzono, że na dzień wydania ww. komunikatu brak jest oficjalnego potwierdzenia. Jednak osoby podróżujące do Bułgarii powinny zachować ostrożność żeby uniknąć zakażenia.

Wąglik: objawy i leczenie

Wąglik (anthrax) jest ostrą chorobą odzwierzęcą, wywołaną przez bakterie - laseczki wąglika mające zdolność wytwarzania przetrwalników. Formy przetrwalnikowe wąglika wykazują wyjątkową odporność na wszystkie środki dezynfekcyjne, kwasy i zasady, promieniowanie jonizujące i ogrzewanie W wodzie i glebie formy przetrwalnikowe przeżywają nawet kilkadziesiąt lat, zachowując zdolność do zakażania. Zwierzęta zakażają się poprzez skażoną przetrwalnikami paszę lub wodę.

Człowiek choruje po kontakcie z chorym zwierzęciem lub produktami pochodzenia zwierzęcego (mleko, mięso), a także po kontakcie z krwią, wełną i skórą chorych osobników.

Corocznie na świecie notuje się kilka tysięcy przypadków zachorowań wywołanych przez zarazki wąglika.

Laseczki wąglika wnikają do organizmu człowieka drogą oddechową, pokarmową  lub przez uszkodzoną skórę.

W zależności od sposobu zakażenia wąglikiem u ludzi wyróżniamy:

  • postać skórną,
  • postać płucną
  • i postać żołądkowo-jelitową.

Postać skórna wąglika

Postać skórna wąglika (95 % wszystkich zakażeń wąglikiem) charakteryzuje się tzw. czarną krostą. Krosta pojawia się najczęściej na nadgarstkach, głowie i karku, wyjątkowo na nogach, języku i migdałkach. Okres wylęgania choroby trwa od 2 do 12 dni, ale zazwyczaj już po 4 dniach na skórze pojawia się niewielki pęcherzyk, który w ciągu 2-3 dni powiększa się (nawet do kilku cm) i z czerwonego zmienia kolor na czarny. Miejsce dookoła krosty jest obrzęknięte. Na tym etapie pojawia się wysoka temperatura i ogólne osłabienie.

Zakażenie może rozszerzyć się poza zmiany na skórze, bowiem poprzez naczynia limfatyczne i krwionośne wąglik może opanować organizm wywołując posocznicę która, niestety  często kończy się śmiercią. Gojenie się krost trwa od 2 do 6 tygodni. Przy zastosowaniu leczenia antybiotykami rokowania  wyzdrowienia są pozytywne.

Postać płucna wąglika

Do postaci płucnej wąglika dochodzi po inhalowaniu zarazków. Choroba rozwija się w dwóch etapach. Najpierw jest to 2-4 dniowe ostre zakażenie dróg oddechowych – z gorączką, kaszlem, dusznością, bólami głowy, klatki piersiowej i brzucha, wymiotami, dreszczami, osłabieniem. Drugiemu etapowi rozwoju postaci płucnej wąglika także towarzyszy gorączka i duszności oraz obfite poty, może pojawić się świst krtaniowy. Ostra niewydolność oddechowa i krążenia może prowadzić do śmierci.

Postać żołądkowo-jelitowa wąglika

Postać żołądkowo-jelitowa wąglika występuje stosunkowo dość  sporadycznie, po spożyciu mięsa lub mleka zanieczyszczonego przetrwalnikami wąglika. Choroba przebiega jako zakażenie ogólnoustrojowe z bardzo wysoką gorączką, silnymi bólami brzucha i objawami ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego W przebiegu choroby pojawiają się wymioty i krwista biegunka. Do rozwoju zarodników (1-7 dni) może dojść w górnym (usta i gardło) lub dolnym odcinku przewodu pokarmowego. Gdy zarodniki zagnieżdżą się w gardle lub przełyku silnemu bólowi gardła towarzyszy gorączka, dreszcze, spadek ciśnienia, przyspieszona akcja serca, niekiedy oznaki wstrząsu. Powiększają się także okoliczne węzły chłonne, dochodzi do owrzodzenia, obrzęku i posocznicy. Śmiertelność sięga w tych przypadkach 50%.

Rozwój zakażenia w jelicie cienkim objawia się początkowo nudnościami, wymiotami i złym samopoczuciem, a następnie silnymi bólami brzucha, krwawą biegunką i posocznicą. W niektórych przypadkach rozwija się wodobrzusze, dochodzi do perforacji ściany jelita. Zgon następuje po kilku dniach trwania choroby.

Aby zapobiec zachorowaniu należy:

  • unikać kontaktu ze zwierzętami hodowlanymi z rejonów gdzie wystąpiły przypadki choroby, o czym poinformowały odpowiednie służby danego kraju,
  • w rejonach zagrożonych kupować i spożywać produkty spożywcze jedynie wiadomego pochodzenia,
  • przestrzegać zasad higieny osobistej po korzystaniu z toalety i przed przystąpieniem do sporządzania posiłków jak też po kontakcie ze zwierzętami,
  • żywność pochodzenia zwierzęcego poddawać obróbce termicznej,
  • nie spożywać żywności pochodzenia zwierzęcego  surowej lub półsurowej,
  • bezwzględnie stosować się do zaleceń służb sanitarnych i lekarzy na danym terenie.

W przypadku wystąpienia objawów chorobynależy natychmiast zgłosić się do lekarza celem uzyskania pomocy medycznej - podając informacje na temat historii podróży lub możliwym narażeniu na zakażenie. 

Ogólnopolska kampania społeczno-edukacyjna pt. „Kleszczowe Zapalenie Mózgu – Szczepimy! Zapobiegamy!”

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie informuje o realizacji ogólnopolskiej kampanii społeczno-edukacyjnej pt. „Kleszczowe Zapalenie Mózgu – Szczepimy! Zapobiegamy!” prowadzonej przy współpracy z Fundacją Aby żyć.

Celem kampanii jest podniesienie świadomości społeczeństwa na temat zagrożeń, jakie niosą ze sobą kleszcze ze szczególnym uwzględnieniem kleszczowego zapalenia mózgu (KZM) oraz zachęcenie do szczepień ochronnych w celu zapobiegania groźnemu dla życia i zdrowia wirusowi (KZM).

Kleszczowe Zapalenie Mózgu to ostra choroba zakaźna ośrodkowego układu nerwowego, która zdaniem WHO może prowadzić do trwałych następstw neurologicznych u 35-58% pacjentów lub nawet zgonu w 1-4% przypadków.

W Polsce na przestrzeni ostatnich 20 lat odnotowujemy znaczący wzrost przypadków kleszczowego zapalenia mózgu. W 2013 roku zarejestrowano 225 zachorowań, podczas gdy w latach 1990-1992 obserwowano jedynie od 4 do 8 przypadków rocznie.

Wzrost zachorowalności na kleszczowe zapalenie mózgu w Polsce to przede wszystkim efekt ocieplenia klimatu mający odzwierciedlenie w łagodniejszym przebiegu zim, a także w zanikaniu tzw. przejściowych pór roku, co jest następstwem większej przeżywalności kleszczy.

Powodem zainicjowania ogólnopolskiej kampanii edukacyjno-informacyjnej jest konieczność podniesienia świadomości społeczeństwa na temat profilaktyki i ochrony przed chorobami wywoływanymi przez kleszcze, tj. boreliozy i KZM. W odróżnieniu od boreliozy, w przypadku której nie ma skutecznej profilaktyki, przed KZM można się ochronić w 99%, poddając się szczepieniom ochronnym.

Najważniejszym celem kampanii jest edukacja na temat szczepień przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu. Z uwagi na skalę zagrożeń powodowanych przez kleszcze konieczne staje się kształtowanie fachowej opinii społecznej w sprawach oświaty zdrowotnej i medycyny zapobiegawczej.

W ramach ogólnopolskiej kampanii edukacyjnej organizator zaplanował zintegrowane działania w mediach:

  • Radio (spot emitowany w wybranych rozgłośniach radiowych);
  • Internet (prowadzenie strony internetowej szczepkleszcz.pl dedykowanej kampanii i zawierającej kompendium wiedzy na temat kleszczy i szczepień zabezpieczających przed kleszczowym zapaleniem mózgu (KZM), strony Facebook oraz kanału You Tube, na którym w chwili obecnej można obejrzeć sondę społeczną sprawdzającą wiedzę na temat KZM, spot promujący kampanię z udziałem jej Ambasadorów oraz sondę z udziałem dzieci. Ponadto na portalu Onet Zdrowie prowadzona jest specjalna sekcja edukacyjna poświęcona tematyce KZM: (http://kobieta.onet.pl/zdrowie/cowtrawiepiszczy/bezpieczna-majowka-bez-kleszczy).
  • Prasa (informacyjne layouty) w prasie codziennej i magazynach: wydania ogólnopolskie i lokalne.

W ramach kampanii oprócz działań o charakterze edukacyjnym przewidziane są również działania z obszaru lifestyle, które mają na celu zainteresowanie kampanią możliwie jak najszerszego grona odbiorców (również osób młodych). W czerwcu ruszyła specjalnie zaprojektowana, unikatowa gra utrzymana w stylizacji komiksowo-bajkowej, która kontekstowo nawiązuje do tematyki kampanii. Ponadto w ramach projektu organizowane są liczne konkursy na łamach mediów i strony internetowej kampanii.

 

Załącznik:

1.      Ulotka informacyjna

Opracował: Beata Gołąb

Pliki do pobrania
Download this file (ulotka informacyjna.pdf)ulotka informacyjna.pdf

Zasady właściwego zbierania grzybów 2015

Początkującym  grzybiarzom polecamy zabrać ze sobą atlas grzybów, kompas, nóż, szmatkę do oczyszczania grzybów z trawy, igieł.

  1. Grzyby zbieramy do przewiewnych koszyków wiklinowych lub łubianek używanych do transportu i sprzedaży owoców. Już w lesie warto oczyścić grzyby z ziemi i resztek ściółki. Torby, worki plastikowe, reklamówki itp. są niedopuszczalne, ponieważ grzyby  łatwo się w nich łamią , kruszą i zaparzają , a wtedy nawet w jadalnych grzybach mogą się wytworzyć substancje niebezpieczne dla zdrowia i życia.
  2. Zbieramy tylko te grzyby, do których mamy 100% pewność. Nie wolno niszczyć grzybów niejadalnych i trujących , ponieważ są pokarmem dla zwierząt leśnych, są symbiontami drzew i krzewów. Należy oszczędzać też grzyby rzadkie i ginące nawet jeśli są jadalne. Grzyby wykręcamy delikatnie z podłoża tak, żeby nie uszkodzić grzybni i po oczyszczeniu układamy w koszyku trzonami do góry. Podstawa trzonu może posiadać cechy niezbędne do identyfikacji grzyba (np.: pochwę, inne zabarwienie lub charakterystyczny kształt) i może uratować nam życie. Nie wolno ścinać samych kapeluszy i pozostawiać trzonów, wtedy łatwo jest zjeść muchomora sromotnikowego jako gołąbka zielonawego (najwyraźniejsze cechy odróżniające te dwa gatunki znajdują się właśnie na trzonie - muchomor sromotnikowy posiada pierścień, pochwę i zgrubienie nasady trzonu).
  3. Nie należy zbierać grzybów zbyt młodych i nierozwiniętych, ponieważ takie okazy mogą jeszcze nie mieć wszystkich cech niezbędnych do ich jednoznacznej identyfikacji oraz grzybów zbyt starych zaczerwionych (zarobaczonych) i wodnistych, ponieważ mogą być szkodliwe dla zdrowia. Pozostawione w lesie rozsieją zarodniki, co będzie bardziej korzystne.
  4. Po powrocie z grzybobrania należy grzyby posegregować według gatunków i rozłożyć je w suchym, przewiewnym miejscu, żeby nie spleśniały i nie zaczęły się psuć.
  5. Większość najbardziej niebezpiecznych grzybów to grzyby blaszkowe,które posiadają na spodniej stronie kapelusza blaszki (cienkie listewki). Najsmaczniejsze grzyby jadalne mają na spodniej stronie kapelusza rurki, tzn. warstwę ułożonych obok siebie rureczek, przypominającą gąbkę. Popularnie nazywamy je grzybami rurkowymi. W tej grupie nie spotyka się grzybów śmiertelnie trujących.

Jeśli mamy wątpliwości czy zebrane grzyby są jadalne, należy skorzystać z porad klasyfikatora lub grzyboznawcy.

Z Porady w przypadku wątpliwości co do zebranych grzybów (świeżych, nie suszonych) można skorzystać w PSSE w Krakowie ul. Makuszyńskiego 9   po wcześniejszym telefonicznym umówieniu się  z zatrudnionymi w tutejsze stacji klasyfikatorami grzybów p. Małgorzatą Smulska tel. 12 644-91-33 wew. 129, Magdaleną Wojdas tel. 12 417- 24-24 wew. 142.

Opracowała: M. Wojdas

 

Profilaktyka zakażeń laseczkami tężca, a narażenie na zachorowanie.

Tężec jest chorobą zakaźną wywołaną przez beztlenowe laseczki tężca (Clostridium tetani), które wytwarzają przetrwalniki oporne na działanie czynników środowiska zewnętrznego. Po wniknięciu do rany bakteria produkuje toksynę tzw. tetanospazminę, która jest odpowiedzialna za obraz kliniczny choroby.

Laseczki tężca bytują w przewodzie pokarmowym zwierząt, jak również ludzi oraz w glebie zanieczyszczonej wydalinami z przewodu pokarmowego. Przyczyną zakażenia jest materiał zanieczyszczony zarodnikami tężca, najczęściej: ziemia, kurz, nawóz lub inne ciała obce zakażone zarodnikami tężca.

Tężec nie przenosi się z człowieka na człowieka.

Czytaj więcej...

Zagrożenia wynikające z funkcjonowania fontann ulicznych

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie, mając na uwadze bezpieczeństwo zdrowotne dzieci oraz osób korzystających z fontann ulicznych przedstawia pismo Głównego Inspektora Sanitarnego dotyczące występowania potencjalnych zagrożeń mikrobiologicznych w wodzie pozostającej w obiegu tego typu obiektów.

 

 

załącznik: pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 24.06.2015 r.

Kontakt

Dziennik Podawczy
tel. centrala:
(12) 644-91-33,
(12) 644-93-72,
(12) 644-99-64,
(12) 684-40-35,
(12) 684-40-99;
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

 

 

2015  Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Krakowie